Groeten uit de rimboe

In het begin zat ik met enig leedvermaak te kijken naar "Groeten uit de rimboe". Wat zijn die inboorlingen toch primitief. Ze wonen in hutten, eten mieren of andere insecten, slachten ritueel varkens en rochelen de hele nacht aan één stuk door. Na enige tijd maakte dat gevoel plaats voor gêne. Gêne voor de Nederlanders en - vooruit ik ben Europeaan - de Belgen die er vertoeven. Ze eten niet mee, doen niet mee met de feesten die voor hen zijn georganiseerd. En als er ter ere van de gasten ritueel een dier wordt geslacht, schreeuwen ze moord en brand. Open staan voor of integreren in een andere cultuur ho maar.

Een aantal afleveringen verder kijk ik met bewondering. Die zogenaamde primitievelingen hebben het helemaal zo gek nog niet bekeken. Ze jagen gezellig met z'n allen, bereiden samen het eten voor, eten het gezamenlijk op en maken er tot slot een feestje van. Stress lijken ze niet te kennen. Ze zijn allemaal erg sociaal en behulpzaam en staan dichtbij de natuur.

De ware primitievelingen zijn de Nederlanders en de Belgen, de Westerlingen in het algemeen. 's Ochtends slaan we uit tijdnood een yakult achterover of eten helemaal niet. We springen vervolgens in de auto om vloekend in de file te staan. Op ons werk doen we iets wat zover van ons vandaan staart, dat we vanzelf een burn-out krijgen. Samen eten er is er al helemaal niet bij, omdat de één vaak moet overwerken of de ander gestrand is in de file of de trein. En we doen dit allemaal om geld. Geld om in een betonnen blok te wonen en naar de tv te kijken.

Nee, dan hebben ze het in de rimboe nog niet zo gek bekeken.