Held op sokken

Het was een zonnige koninginnedag. Ik keek naar buiten in afwachting van M. Zometeen zou M komen en zouden we naar de braderie gaan. Daar kwam ze al, ze zocht een parkeerplek. Ik woon vlakbij het centrum en er is een ernstig parkeerruimtegebrek bij mij in de buurt. Vanuit de auto belde M.
“Ik ben er, ben alleen nog op zoek naar een parkeerplek.”
“Ja, ik zie je.”
Ik zwaaide. Ze zwaaide terug.

Dit kon nog even duren. Ik ging alvast koffie zetten. Toen ik weer het raam uitkeek, zag ik M ruziën met een Mercedes. Dat is niets voor M, die heeft nooit ruzie. Vuile klootzak! Ik griste de sleutels van de tafel en rende op m´n sokken naar de deur om haar te redden.

Ik sprong de eerste trap af. I believe I can fly. Als ik vroeger haast had, sprong ik ook altijd de trappen af. We woonden drie hoog, dat wil zeggen zes trappen à acht treden. Ik had berekend dat dit zes maal 0,9 seconden, in totaal dus 4,5 seconden, scheelde.

Vervolgens sprong ik de tweede trap af. I believe I can touch the sky. Ik woonde nu één hoog maar er was geen tijd te verliezen. Mijn vriendin had ruzie en ik ging haar redden.

De laatste trap waren slechts vier treden. In volle vaart rende ik rechtdoor. Kaboem!! Met m’n voorhoofd knalde ik tegen het plafond om op m’n achterhoofd op de trap terecht te komen. In de haast was ik het verlaagde plafond vergeten.

Na tien tellen kwam ik bij. M’n voorhoofd bloedde behoorlijk. Op m’n sokken en met bloed stromend langs m’n gezicht strompelde ik naar M. De man in de Mercedes bleek allang weg te zijn. M schrok zich rot.
“Wat is er met jou aan de hand?”
“Ik wilde je redden.”
Tien minuten later zaten we in het ziekenhuis, M en ik, held op sokken.

1 mei 2010